niedziela, 3 września 2023

Charakter duszy

  Słyszałam niedawno słowa ,które chcę wyjasnić ,ponieważ nie moge się z nimi zgodzić.

To krótki post ,bez wchodzenia w szczegóły planu duszy i jakie zadania miala zchodząc na ziemię. 

Dusza po śmierci nie zmienia charakteru... 

Trzeba wyjaśnić ,że po śmierci dusza zostaje jakiś zależny od niej czas z nami. Już pisałam iż czasem zmarły nie ma świadomości ,że odszedł i nie wie co się z nim dzieje. Musi mieć czas na oswojenie się z nowym doświadczeniem i każdy ma tyle czasu ile mu potrzeba ,aby zrozumieć kolejny etap jego istnienia.

Jeśli ktoś za życia był szeroko pojętym złym człowiekiem , pił , bił, był trudnym w życiu codziennym po śmierci jest taki sam. Nic się nie zmienia , dalej jest agresywny , chce zemsty jeśli uważa ,że umarł z czyjegoś powodu, szuka zadośćuczynienia za swoją śmierć . Czasem rodzina odczuwa jego obecnośc  i zgłasza się do mnie o pomoc, ponieważ czują się w domu źle, słyszą odgłosy ,których nie było ,zapadają w choroby ,(ale o tym już pisałam). Dzieje sie tak ponieważ dusza wciąż jest tu z nami i dalej odbiera świat przez pryzmat swojej energii. 

Dopiero ,gdy nadejdzie zrozumienie czyli kolejny etap po śmierci , dusza zaczyna przechodzić lekcje ,aby zrozumieć zaakceptowac ,wybaczyć i poprawić swoje tzw.błędy popełnione w tym życiu. Wtedy następuje zmiana "charakteru "duszy, zaczyna dostrzegać swoje zachowanie , zostaje jej pokazane to co powinien zmienić , poprawić , zrozumieć ,aby iść w dalszą drogę.

Tak jak dziecko uczy się chodzić od upadkow zaczynając dochodzi do pewnie stawianych kroków i biegania po domu, tak dusza uczy się siebie na nowo, a do tego jest potrzebny czas i gotowość duszy. 

Dlatego nie można powiedzieć ,że ktoś kto był o danych cechach charakteru ,wciąż po śmierci taki zostaje i będzie taki zawsze. 

Pewnie w naszej pamięci tak zostanie , ale trzeba dać szansę na wybaczenie , a dusza naszych bliskich sama sobie poradzi w swoim procesie odchodzenia.


Z miłością Iza

\


Mój Bóg

 Nie wierzę w Boga , on nie istnieje , nie ma nic w co wierzę , jestem sama sobie panią swojego życia. 

Nie potrzebuję Boga ,czy kim on tam jest ,aby żyć jak chcę. Nie mów mi o Bogu , bo jest XXI wiek , w co Ty wierzysz? 

Jak możesz wierzyć w coś co nie istnieje , czego nie możesz dotknąć , co nie pomaga ,a raczej każe za wszystko ,gdyby był ktoś na górze nie byłoby wojen, chorób , nie umierałyby dzieci i każdy miałby cudowne życie. 

Tylko mohery siedzące w kościele wierzą w Boga , bo tak im wmówiono , ale czy ktoś odczuł jego pomoc ,gdy życie mu się waliło ...hmmm...więc zastanów się w co wierzysz.

Takie słowa często padają z ust młodych ludzi , osób starszych również ,ale nikt z nich nie zatrzymała się nad tym pojęciem Boga nawet na chwilę, bo weszli w tryb nie istnieje i już.

Dziś kilka słów właśnie o moim Bogu , o zmianach w życiu i pomocy jaką daje mi wiara w "coś" czego nie widzą inni.


Nie jestem osobą spędzającą czas w kościele. na kontemplacji swojej wiary ,czy bojącą się kary Bożej. Raczej w mojej przestrzeni istnieje mój ,stworzony na moją potrzebę Bóg , który mnie kocha, nie ocenia ,nie krytykuje mnie i akceptuje w takiej formie jaką jestem. 

Mój Bóg jest dobrym , czułym , rozumiejącym ,wspierającym przyjacielem , który jest , niesie mnie na rękach , gdy mi źle , tuli mnie w ramionach gdy mi smutno . daje dobre rady gdy ich potrzebuje, kocha moje fochy , uwielbia gdy jestem radosna i smuci się ze mną gdy mam gorszy nastrój.

Mój Bóg nie tworzy wojen,chorób , agresji , samobójstw, nie ma nic wspólnego z całym złem na świecie. 

On nie każe mnie za błędy ,bo wie że jestem człowiekiem i będę popełniała mnóstwo błędów , nie odsuwa się ode mnie , gdy zrobię coś "złego" , nie powie jesteś zła , brzydka , głupia czy za stara. 

Rozmawiam z nim każdego dnia od pierwszego spojrzenia w okno o poranku do zamknięcia oczu w głębokim śnie , a nawet wtedy jest , siedzi obok i pilnuje mojego spokojnego snu. 

Czuję jego obecność , czuję opiekę , wsparcie i mnóstwo miłości ,gdy tylko otwieram oczy o poranku dziękuję , że mogłam się obudzić , za piękny dzień ,mimo iż to początek i różnie może się zakończyć , jestem wdzięczna za mojego Boga ,każdego dnia ,bo dzięki niemu jestem tu gdzie jestem , tym kim jestem i robię to czego mi potrzeba w tym momencie.Nie martwi mnie opinia innych na temat mojego Boga , nie nauczam ludzi o tym w co i kogo powinni wierzyć , nie mam zamiaru. Każdy wierzy w to co chce lub nie wierzy w nic, ja wierzę i ufam ponieważ to mi pomaga żyć. 

Kim jest mój Bóg? 

Otóż

Moim Bogiem jest miłość, wdzięczność, radość i docenianie każdej chwili mojego istnienia. Bogiem dla mnie jest wszystko co istnieje , ja jestem Bogiem , ponieważ jestem połączona ze wszystkim ,a wszystko jest połączone ze mną .

Gdy pomagasz komuś bezinteresownie , pochylisz się nad problemem innych osób, wyciągniesz rękę do obcych na ulicy ,w bloku, uśmiechniesz się do ludzi idąc na zakupy, to właśnie jest BÓG,twoja radość , pomoc , to jest to co łączy ,a nie dzieli. Jeśli chcesz zbliżyć się do BOGA działaj w jego energii. Energią miłości  jest dobro, a tego nikt nie może ci odebrać jeśli tylko chcesz w tej energii przebywać.

Tak właśnie odbieram boską energię ,poprzez własne postrzeganie pozytywnego nastawienia do wszystkiego co wokół , a cała reszta oddaje mi taką samą miłość i warto dla tego uczucia wzbić się na poziom wyżej,aby cieszyć się i dzielić tym co boskie. 

Jeśli uważasz ,że to nie warte uwagi , bo życie jest ciężkie , bo rachunki , choroby i wszystko co złe piętrzy się wokół ciebie znaczy , że oddaliłeś się od boskości i stąd w Twoim życiu zagościł brak , negatywne nastawienie do wszystkiego. Odnajdź w sobie to co najważniejsze, uśmiech i radość dziecka, jego bezstresowe odbieranie świata , spójrz na siebie z miłością i akceptacją jak na noworodka , który dla matki jest cudem, a wszystko stanie się lepsze. Owszem rachunki nie znikną , choroby będą nadal ,ale Twoja energia, podejście do świata się zmieni ,ponieważ będąc w miłości odrzucasz strach przed tym co negatywne i dzieją się cuda ,ale o nich w kolejnym poście. 

Żyj w miłości i akceptacji , a Boga znajdziesz we wszystkim. 


Z miłością Iza













wtorek, 12 kwietnia 2022

Szacunek i zrozumienie...

 Młodość ma swoje prawa, młodość wiele nie rozumie, ale czy młodość powinna być trudna?

Ilu  z nas ma cudowne wspomnienia z młodych lat, czasy beztroski, błędów i skrzydeł w sytuacji budujących lub przykre wspomnienia niszczące nasze dorosłe życie i nie potrafimy sobie z nimi poradzić.

Jak wspaniale jest przypomnieć sobie nasze wczesne dzieciństwo, młode lata , które wpływały na naszą świadomość nawet nie myśląc o tym czego doświadczamy w danym momencie.

Piękne chwile wspomnień, piękne lata za nami....a tak wiele się w między czasie wydarzyło. 

Czy będąc młodym zastanawiamy się co się z nami dzieje? Czy nagłe spadki formy , rozdrażnienie są naturalną częścią nas? 

Dlaczego w jednym momencie czujemy się cudownie, a chwilę później nie wiadomo skąd mamy podły nastrój i nie mamy ochoty na obcowanie sami ze sobą nie mówiąc o towarzystwie innych. 

To odczucie nie dotyczy oczywiście tylko młodych osób, to dotyka każdego w każdym wieku , ale ważne jest aby dostrzec tą zmianę i wejść na wyższy poziom zrozumienia i odsunąć od siebie to uczucie pustki, agresji itd.

W tym poście chcę ująć dwa wątki, które są ogromnie ważne , a zarazem łączą się bardzo często.

Jak wspominałam na początku postu, jesteśmy młodzi popełniamy mnóstwo błędów, uczymy się na sobie i dobrze gdy dostrzegając coś co negatywne, chcemy to zmienić i wyciągamy wnioski na resztę życia. A co gdy jesteśmy tak zaślepieni , źli na otoczenie, bliskich, rodziców, że jedynie chcemy odciąć się od nich , włączyć tryb agresji i toczyć walkę w sobie, aby pokazać swoje niezadowolenie. 

Ilu z nas za młodych lat nie zgadzało się z rodzicem, nie rozumiało czego chcą, dlaczego wymagają skoro nie mam na to ochoty.... Dlaczego nie znikną z naszej przestrzeni i dadzą nam spokój. Ilu z Was źle wspomina rodzinny dom, naciski , wymagania i jest pewien, że ma rację w swoich odczuciach , bo rodzice się mylą. 

Owszem bywa tak , że złe podejście rodziców jest niczym nieuzasadnione i mamy prawo dostrzec brak sensu w kolejnej awanturze ale ilu z Was się myliło uważając że są beznadziejni a po czasie zrozumieli że oni Ci starzy rodzice mieli rację. 

Powiem tak, mam swoje lata i oczywiście wiele przeżytych buntów za mną, wiele przykrych wspomnień, bólu i trudnych doświadczeń, ale są też miłe, obie  doceniam bardzo ponieważ to one pokazały mi co w życiu ważne. Ile razy byłam zła, nie rozumiałam czemu tak jest , skąd u mnie bunt , skąd uczucie że mam rację i nie chce być traktowana jak przedmiot, jak mało ważne " coś" na czyjejś drodze. 

Ile razy moje myśli krążyły w niskich rejonach energii klnąc pod nosem ma swój los.

Ale co nam to dało? Nic... Nic prócz ciężkich doświadczeń, złych wspomnień i blokad na długie lata życia. 

Nasi rodzice nie są idealni( my też nie),ale dziś chcę spojrzeć na temat z innej perspektywy , z mojej czyli z poziomu duszy.

Wielu z Was nie ma pojęcia co przy nim się gromadzi , co wpływa na nasze samopoczucie, na zmęczenie lub pobudzenie a to dość istotny szczegół. 

Są wśród nas dusze, byty mnóstwo różnych niskich energii , które czerpią z nas ,aby istnieć ,ale od nas zależy czy im na to pozwolimy. Pisałam już wcześniej o tych duszach , które po śmierci zostają przy nas ,gdyż trzymamy za długo pamięć i tęsknotę o nich , szkodząc sobie i im na lata.

Wiemy już jaki wpływ ma dusza zmarłej osoby na nas, należy pozwolić sobie na żałobę i koniecznie dać szansę "rozwoju" duszy po drugiej stronie ,czyli pozwolić im odejść.

Ale czy zastanawialiście się kiedyś dlaczego moi rodzice, dziadkowie czy bliscy traktują nas źle, nie tak jak byśmy chcieli być traktowani, dlaczego mama, tato mnie nienawidzi, dlaczego mnie krytykują , podcinając wciąż skrzydła ? Dziś właśnie o tym trudnym i pięknym doświadczeniu dusz .

Gdy jesteśmy dziećmi podlegamy pewnym schematom, wzorcom jakie narzucają nam bliscy , rodzice, znajomi, szkoła, podwórko na którym spędzamy mnóstwo czasu. Jesteśmy pod wpływem wielu bodźców i kierujemy się wyznaczonymi normami. To wypada, tamto już nie, dziewczynki nie mogą tego ale chłopcy już mogą więcej. Rośnie w nas poczucie dostosowania do innych , bo trzeba być jak wszyscy nie odstawaj od innych ,bo będą o Tobie mówić źle. 

A gdy w grę wchodzi poniżanie, agresja, złe traktowanie przez bliskich , co wtedy w nas się dzieje, co czujemy , jak to wpływa na nasze życie , relacje i podejmowane decyzje?

Mało kto szuka powodu poczucia własnej niskiej wartości , zamknięcia na innych ,problemów ze związkami czy finansowymi ,a to wszystko gromadząc się przez lata w nas trzeba przepracować. 

Gdy Ci powiem ,że matka ,która śmiała się z ciebie ,bo nie byłaś dość ładna, szczupła i inteligentna lub inaczej nie dość dobra , miała za zadanie nauczyć cię czegoś? 

Co ,gdy agresor ojciec chciał dać ci lekcję na przyszłość? 

Wszystko oczywiście pochodzi z poziomu duszy  ,ponieważ umysł "myśli " inaczej. On "uważa" ,że jeśli ktoś cię krzywdzi uciekaj , krzywdź również.... nic bardziej mylnego.

Nasi bliscy , rodzice czy otoczenie są naszym lustrem. To co w Tobie to do ciebie przychodzi , co myślisz i czujesz to odbierasz z zewnątrz. To proste, ale wielu z nas tego nie wie, żyjąc w bólu , krzywdzie i nienawiści do rodziców , bliskich. 

A gdybyś zrozumiał ,że z poziomu duszy , oni Twoi "oprawcy" osoby ,które powinny cię kochać i wspierać ,krzywdzą cię ,abyś ty był lepszy , kochający , daleki od agresji i oceniania ,krytykowania siebie, 

Mnóstwo osób udaje , że są szczęśliwi , że kochają siebie , akceptują w pełni, są zadowoleni z pracy , rodziny itd. a tak w głębi serca cierpią , bo wiedzą,że to iluzja, którą stworzyli na potrzebę bezpieczeństwa. 

Jeśli ktoś mówi do ciebie ,że źle wyglądasz, że nie jesteś dobra w czymś czy ocenia lub krytykuje cię za cokolwiek stań obok , bez agresji , zastanów się co Ty tak szczerze myślisz na ten sam temat o sobie ? 

Czy stojąc przed lustrem kochasz swoje odbicie ,czy jesteś wystarczająca dla siebie , czy jesteś szczęśliwa w tym związku ,w tej pracy  , w tym miejscu i w tym ciele? Czy krzywdzące cię uwagi bliskich są faktycznie ich , czy także sama myślisz o sobie w tych kategoriach ....hmmm tak szczerze?!

Ile razy słyszałaś , jesteś leniwa, zrobiłaś coś źle. nic nie umiesz zrobić dobrze, jesteś beznadziejna , głupia, gruba , za chuda, stara, pomarszczona , biedna czy bezużyteczna ......

A ile razy taki słowa kierowałaś do siebie w chwili gdy coś ci nie wyszło.ile razy padły słowa " ale ja jestem głupia " " źle wyglądam, nienawidzę swego ciała", więc jak chcesz być kochana , akceptowana , doceniana przez innych skoro sama siebie nie kochasz , nienawidzisz , nie doceniasz itd....

Czy już rozumiesz zaistniałe połączenie dusz?  Wszystko ma na celu nauczyć nas bycia silnymi , kochającymi , wierzącymi w siebie i sami sobie mamy wyznaczać kierunek , bez spoglądania na opinie innych. To nasze życie , nasze wybory , nasze odbicie w lustrze i nasze poczucie wartości , póki sama siebie nie pokochasz , nie docenisz jaka jesteś i  będziesz krytykować siebie za wszystko , w twoim życiu nie będzie fajerwerków. 

A pamiętaj ,że twoje poczucie godności , wartości ,miłości wznosi cię na wyższy poziom energii i nie jest tak łatwo podczepić się pod ciebie zmarłym duszom , bytom , bo świecisz najjaśniej.

Tak kończę ten post w nadziei iż pokochasz siebie , docenisz za wszystko , twoja wartość w lustrze będzie wysoka a ty uśmiechniesz się do siebie , bo właśnie zrozumiałaś na czym polega problem między tobą a bliskimi .

Oni pokazują nam to co sami mamy do przerobienia w sobie , łącznie z agresją, abyśmy wiedzieli czego nie chcemy w swoim życiu , czego musimy się pozbyć i co dało nam tyle bólu ,że już nie zrobimy  nigdy tego sami sobie ani nikomu innemu. Obserwuj ludzi ,którzy są w twoim otoczeniu , co ci chcą powiedzieć , co cię w nich denerwuje a potem poszukaj tych detali w sobie i zmień je , bo one nie definiują ciebie , to ty sam siebie definiuj od samego początku.

Jeśli słyszysz od bliskich :

jesteś głupi - znaczy sam używasz wobec siebie tych słów

jesteś brzydki- stań przed lustrem i powiedz czy mają rację?

poniżają cię - uczą cię ,abyś nie pozwalał siebie poniżać

nic nie umiesz zrobić dobrze - ty sam myślisz tak o sobie , gdy coś ci nie wychodzi krytykujesz siebie zamiast powiedzieć , następnym razem zrobię lepiej ,bo potrafię 

gdy pokazują ci ,że źle myślisz,znaczy można tobą manipulować 

agresja wobec ciebie ma nauczyć funkcjonować bez niej i wychodzić z problemu bez krzyku , bicia czy przykrych słów. 

nigdy nie będziesz miał pieniędzy znaczy ,że sam sobie nie pozwalasz na posiadanie , a to się łączy z poczuciem własnej wartości  czyli wszystko zatacza krąg w okół tego co o sobie myślisz tak szczerze.

takich przykładów jest mnóstwo , ale ty sam musisz zatrzymać się na chwilę i dostrzec co otoczenie chce ci przekazać ,nad czym musisz popracować ,aby TOBIE żyło się lepiej.

 

 

Wysoka wibracja, miłość do siebie i innych , wiara w siebie i świat staje się lepszy. 

Kocham i dziękuję że jesteś.

 

 


czwartek, 10 lutego 2022

Kochasz znaczy jesteś ..

Kim jesteś, aby mnie oceniać, krytykować , czy tez osądzać ?
Kim jesteś, aby źle mówić o mnie i obrażać każdego dnia?
Kim jesteś, aby patrząc mi w oczy nienawidzić mnie za ciało jakie posiadam?
Kim jesteś, aby nie pochwalić mnie za to jak piękną duszą jestem?
Kim jesteś, aby nie doceniać jak wiele robisz każdego dnia ?
Kim jesteś, aby nie pozwalać sobie na uśmiech ?
Kim jesteś, aby podcinać sobie skrzydła każdego dnia ,gdy coś Ci nie wyjdzie?
Kim jesteś, aby krytykować brak chęci do czegokolwiek co sądzisz ,że powinnaś ?
Kim jesteś, aby dawać z siebie więcej innym niż samej sobie ?
Kim jesteś, aby w chwili zwątpienia skazać siebie na brak miłości i wyrozumiałość?
wiesz Kim jesteś ?
Jesteś Sobą ....to właśnie każdego dnia tak traktujemy samych siebie, krytykujemy w nadmiarze, oceniamy niesłusznie , nienawidzimy własnych ciał,nie potrafimy docenić samych siebie za to kim i jacy jesteśmy. Jak wiele dajemy z siebie innym , ale nic sobie.
W ilu z nas jest potrzeba pomagania bliskim ,znajomym czy nawet obcym ludziom ,a nie chcemy dostrzec jak mało robimy , dajemy sobie samym.
Nie jest to egoizm, nie ma nic złego w tym ,że szanujemy siebie , swój czas, swoje ciało czy doceniamy zasługi lub porażki ,bo one oznaczają ,że próbowaliśmy.
Nie zawsze wszystko układa się tak jak założyliśmy ,ale zawsze należy docenić fakt iż coś zrobiliśmy aby wyszło. A w efekcie końcowym dojrzymy iż to czego chcieliśmy nie zawsze jest tym czego potrzebowaliśmy i nasze pragnienia krzywdzą nas w ostatecznym rozrachunku ,a zmiana przez daną sytuację wychodzi nam na lepsze. Wszystko co dzieje się wokół nas pochodzi z naszego wnętrza, nic prócz tego , czego sam sobie nie narzucisz ,nie przyjmiesz za swoje nie ma prawa wpływać na ciebie. Inaczej każda opinia innych ,każde słowo na Twój temat będzie dla Ciebie wyrocznią , a pamiętaj ,że to jak widzą ciebie inni ,jak cię oceniają jak krytykują pochodzi z ich poziomu energii i patrzą przez własny pryzmat (często negatywny) , a ty nie masz prawa, obowiązku przyjmować ich perspektywy za własną. Póki idziesz własną drogą , własną prawdą jest ona zgodna z Tobą w całości jesteś prowadzony przez intuicję i ufasz sobie nic złego nie może cię dotknąć. Lecz w chwili gdy oddasz swoją energię , pewność swoich działań w ręce innych osób ,które narzucają ci jak masz żyć jesteś w zasięgu ich energii i wpływów, a co za tym idzie oddajesz im swoje plany i idziesz według ich założonego planu.
Pamiętaj , abyś doceniał siebie za wszystko , patrzał na ciało z miłością i wdzięcznością nie ważne jakie ono jest , służy ci latami , pracuje dla ciebie na najwyższych obrotach abyś mógł żyć ,a ty nie doceniasz tego wzorowego pracownika, kochaj swoje porażki, bo to one uczą cię czego chcesz i jaki będziesz , kochaj siebie jak tylko potrafisz i doceniaj na każdej płaszczyźnie życia , ponieważ to ty jesteś ważny , to dla ciebie bije twoje serce i dla ciebie każdego dnia słoneczko wysyła promienie abyś dostrzegł jak piękną i ważną istotą jesteś.
Rodzina jest ważna ,znajomi są ważni , każdy jest ważny obok ciebie ale to ty masz być najważniejszy dla siebie , bo nie kochając i nie akceptując siebie w 100% nie potrafisz kochać i akceptować innych. Nie nauczysz nikogo gotować sam nie mając o tym pojęcia i tak samo nie możesz dać nic nikomu nie dając niczego sobie.
Kocham i wierzę ,że otoczysz sama siebie ogromną miłością, szacunkiem i wsparciem na każdej płaszczyźnie ,bo macie tylko siebie na ten czas ,na to życie.
Z miłością ...


 



środa, 13 października 2021

i co dalej .....

Ilu z Was zastanawia się co dalej po śmierci , jak będzie , co będzie z Nami ,gdy już zgasną światła , życie na Ziemi.
Ilu z Was przeżyło śmierć kliniczną ,ilu była na skraju tego co znane?
Jak ogarnąć temat śmierci i nie zwariować za życia ?
Śmierć od zawsze wzbudza wiele emocji, strach , przemyślenia , lęk przed nieznanym, wiele emocji ,a żadnej odpowiedzi.
Dziś  zastanowimy się nad czasem zwanym żałobą.

Od początku, pewnie wiesz ,że jesteśmy duszą w ciele , duszą ,której czas nie jest obcy i po śmierci nie umiera jak ciało fizyczne. Gdy nasze ciało odejdzie dusza przechodzi w tryb podróży, przejścia ,doświadczenia innego stanu. Ale od początku .

Miałam do czynienia z wieloma duszami ,które zakończyły ziemską wędrówkę i było to dla mnie ogromne przeżycie,gdy po raz pierwszy mogłam doświadczyć emocji związanych z żałobą bliskich oraz odbiorem tych emocji przez zmarłego. 

Śmierć przychodzi na różne sposoby , choroba, wiek. wypadki, samobójstwa czy zabójstwa - nawet ten czynnik ma wpływ na odbiór duszy tego co dzieje się po śmierci. Gdy człowiek leży w chorobie , zmaga się z bólem , chce on już zakończyć ten etap ,aby przestać cierpieć. Ma możliwość "pogodzenia , oswojenia " z myślą o śmierci , ma czas na rozliczenie swoich cennych chwil na Ziemi , na odpuszczenie , wybaczenie lub niestety zamykamy się w sobie , odpychając jak najdalej myśl o śmierci , ponieważ chcemy jeszcze żyć.

Gdy śmierć następuje na wskutek wypadku czy zabójstwa czyli nagle, bez ''przygotowania", jesteśmy źli , oburzeni , zaskoczeni dlaczego ? jak? przecież jestem młody , mam tyle do zrobienia czemu Ja? Również dusze są pewne ,że nadal żyją i prowadzą normalne życie wśród rodziny,

Nasze poczucie krzywdy , niesprawiedliwości jest ogromne i oczywiście nic w tym dziwnego ,że nikt nie chce odejść nagle ,ale należy się zastanowić co z tą duszą ,która czuje się skrzywdzona naglą śmiercią. Dusze te są zagubione , nie wiedz,a co się wydarzyło , byli ,cieszyli życiem i nagle światełko zgasło. Są wystraszone, nie mają często pojęcia ,że nie żyją , wracają do rodziny i próbują żyć dalej ". 

A w innych przypadkach to rodzina nie potrafi pogodzić się z nagłą śmiercią bliskich i rozpaczą trzyma latami ich przy sobie , robiąc krzywdę obustronnie. 

Spotkałam duszę męża  ,która była na ziemi już wiele lat , mieszkając z bliskimi ,ciesząc się życiem nie chciał odejść , bo było mu dobrze. Nie miał już swojej energii więc czerpał ją od bliskich ,  w domu panowała dziwna atmosfera, stukanie, zapachy ,jakby wciąż zmarły uczestniczył w życiu domowników lecz bez świadomości najbliższych. 

Wiele jest takich sytuacji ,że dusze zostają z nami , aby dać nam poczucie bezpieczeństwa, abyśmy czuli ich miłość i oddanie ,ale to nie tak ma być.

Każdy ma prawo do żałoby , powinien ją odbyć w sobie tylko właściwy sposób , jedni płaczą inni zamykają się w sobie i przeżywają ból w ciszy i samotności ,a inni odsuwają śmierć na bok jakby nic się nie stało. Każdy sposób jest dobry ,bo jest Wasz. Długość żałoby też zależy od danej osoby według potrzeb, ale trzeba pamiętać o najważniejszym. 

Nasz czas żałoby , łez, żalu, krzywdy ,bólu i poczucia niesprawiedliwości musi się zakończyć dla dobra obu stron. Dusza musi odejść w kolejny etap swojej podróży ,aby móc dalej się rozwijać i doświadczać , a nasza żałoba trzyma zmarłego przy nas , nie dając mu możliwści rozwoju i wędrówki.

To egoistyczne podejście wielu z nas trzyma bliskich na ziemi jakby należeli do nas, a to nie prawda.Dusza zakończyła ziemską wędrówkę i powinna móc odejść wolna od wszelkich obciążeń , poczucia winy czy tęsknoty,  słowa "nie dam rady bez Ciebie" nie pomaga w odejściu.

Wiele osób cierpi co oczywiście jest normalne ,ale gdy spojrzymy na to z perspektywy duszy , ona cierpi bardziej niż osoby zostające w żałobie. My potrafimy zakończyć okres żałoby , przejść na inny poziom ,a dusza zostając tu z wami "zapomina" ,że może odejść. Wciąż czuje się w potrzebie tkwienia przy Was. Dlatego potrzeba żałoby jest ważna ale również należy pamiętać iż oni nas kochali , my kochaliśmy ich i zasługują na powrót do domu ,aby tam zaznać miłości , spokoju i zdrowia a życie musi toczyć się dalej z wspomnieniami w sercu i bez poczucia winy czy żalu ,że ktoś odszedł ,bo tak właśnie toczy się życie , narodziny , śmierć ,narodziny,


Kocham i dziękuję że Jesteś

wtorek, 8 czerwca 2021

Kim jestem?

 

 Zadawałeś sobie kiedyś pytanie kim jestem? skąd pochodzę ? jaki mam plan na siebie?

Czy czułeś ,że nie idziesz swoją ścieżką , że walczysz o każdy dzień i tkwisz w miejscu , nie widzisz sensu istnienia i rozwoju? 

Każdy ma na swojej drodze chwile zwątpienia , poszukiwania siebie i każdy , a przynajmniej wielu szuka tej drogi aby poczuć ,że jest we właściwym miejscu i ja również taką drogę odbywam każdego dnia. 

Wiele razy słyszałam pytanie , jaką drogą mam iść , jaki jest plan na mnie ? Pytasz ,więc czujesz ,że nie idziesz w pełni spełniony przez życie, znaczy coś blokuje Twoją radość z obranej drogi. 

Jak poznasz ,że wybrałeś inną drogę niż "właściwa"?

Na początku zadaj sobie pytanie ,czy wiesz ,że jesteś duszą i to właśnie dusza schodzi tu z planem, czego chce doświadczyć , co osiągnąć różnie można to nazwać , ale wszystko sprowadza się do celu , czyli rozwoju duszy. Wszystko jest na właściwym miejscu i tylko trzeba czekać na odpowiedni czas, aby plan zaczął się wypełniać. 

Masz pracę , hobby , pasje , kochasz swoje życie i nie walczysz sam ze sobą każdego dnia Twoja dusza prowadzi cię najlepiej jak tylko możliwe, abyś dotarł do spełnienia w tym wcieleniu.

Czasem blokuje nas strach przed nowym , porzucenie starego życia , wyjście poza strefę komfortu jest najtrudniejsze , ponieważ po wyjściu i rozpoczęciu kolejnego etapu wszystko zaczyna się układać i nabierać sensu w kontekście całości. 

Zastanów się co kochałeś robić dawniej , co sprawiało ,że czułeś się kompletny , co sprawiało , że powroty do domu były wyczekiwane i dawało poczucie spełnienia.

Wiele osób pracuje w firmie ,której nie lubi , męczy się w miejscu ,które nie jest dla niego odpowiednie , ale brak perspektyw nie pozwala odejść i zacząć kolejny rozdział. To błędne koło ,w którym można spędzić całe życie cierpiąc i szukając siebie , a wystarczy rozejrzeć się i odważyć się na złapanie wiatru w żagle. 

Podczas sesji z ludźmi widzę jaki plan ma jego dusza na ten moment , mówiąc o tym czuję u nich opór i brak wiary w te słowa. Po czasie ,gdy dostaję zwrotną informację od tych osób ,okazuje się ,że praca sama je znajduje, że "coś " się wydarzyło i odeszła z pracy lub dostała lepszą ofertę , a stało się tak ponieważ odważyły się dostrzec więcej możliwości . Tyle i aż tyle. 


Zacznijcie słuchać siebie , swojej duszy , podszeptów , zacznijcie odczuwać sercem co dla was dobre , a co tylko złudną iluzją dobrego życia. Kiedyś ,gdy wasz czas tu się skończy będziecie sami przed sobą się rozliczać za podjęte decyzje , za brak decyzji i stwierdzicie ,że żałujecie wielu uczynków lub braku odwagi aby zawalczyć o siebie , a przecież macie czas tu i teraz na takie decyzje, na podjęcie ryzyka ,które może odmienić wasze życie.

Pamiętajcie ,że jedyne co was blokuje przed pełnią szczęśliwego życia to strach , a strach to niska energia , która napędza dalsze tryby maszyny zwanej wycofaniem. Nie ma nikogo kto da wam pewność ,że wasze decyzje są słuszne prócz was samych. Jeśli czujesz się wypalony , pusty w środku , niekompletny , czas ruszyć z miejsca ,w którym jesteś , bo dusza zmęczyła się oczekiwaniem na zmianę i chce dać ci znać ,że pora ruszyć dalej w kolejny pięknych etap waszego rozwoju. 

Trzymam kciuki i ufam ,że nie dacie się stłamsić strachowi i weźmiecie swoje życie na serio , bo wszystko , także  i MY  mamy swoją datę ważności z tą różnicą ,że my tej daty nie znamy i czas może nadejść niespodziewanie.


Kocham i dziękuję, że Jesteś